Podsumowanie 2011 i spojrzenie na 2012 Tomasz Osowski

Wieczór Sylwestrowy 31 grudnia, w czasie którego mogliśmy wspólnie dziękować Bogu, chwalić Go i składać świadectwa, był wg mnie podsumowaniem tego, co On robił wśród nas w 2011 r.

Wierzę, że wielu w społeczności uchwyciło się wiarą proroczego przesłania, które obiegło Kościół w styczniu. Jak pamiętamy, główne jego hasło brzmiało: 2011 – to rok przejścia do nowego miejsca. Owo przejście miało jednak przypominać bardziej drogę noworodka przez kanał rodny, niż spacerek po rozgrzanej plaży wśród dźwięków pluskających fal.

Byłem jedną z tych osób i od samego początku, razem z żoną oraz innymi, przy wielu okazjach wołaliśmy do Boga, aby przeprowadzał nas wszystkich do tego „nowego miejsca”. Wiadome jest, że Duch Św. wkłada w każdego różne marzenia i wizje, i my gdzieś „wewnętrznie” wyczuwamy, gdzie jest to nowe miejsce. Dlatego jeden modlił się np. o zmianę miejsca pracy, inny o zbawienie swojej rodziny – dzieci, kolejny o zmianę miejsca zamieszkania, jeszcze inny o nowe miejsce w relacji z Bogiem, ze współmałżonkiem, o uzdrowienie etc. Przyjemnie było posłuchać tych wszystkich świadectw w ostatnim wieczorze starego roku.

Jesteśmy też wdzięczni Panu Bogu za wydarzenia, w których mogliśmy brać udział w ubiegłym roku (indywidualnie, jako kościół, w różnych grupach wiekowych) takie jak: Krajowa Konferencja PDJ, Światowy Dzień Modlitwy, Obóz Młodzieżowy „Wyjdź poza Bramy”, Kurs Fusion zakończony Festynem, Szkoła Słowa. W maju 2011 rozpoczęliśmy regularne Spotkania dla Małżeństw – gdyż ciągle jest to dziedzina nieustannej walki o zwycięstwo, o przełomy. Myślę, że nie możemy powiedzieć jeszcze o znaczących zmianach, choć dziękujemy Panu Bogu za małe początki.

Za tymi wszystkimi wydarzeniami stali i stoją konkretni ludzie, którzy zapłacili cenę posłuszeństwa, poświęcenia czasu i środków. Dzięki Bogu za każdego z nich!

Chcąc spojrzeć na samych siebie – na nasz kościół w szerszym kontekście musimy zgodzić się, że żyjemy w bardzo ciekawych czasach. Duch Jezusa, który jest duchem proroctwa po całej ziemi roznosi przesłanie o czasach ostatecznych. Potwierdzają to też dramatyczne zjawiska i anomalia w prawie każdej sferze: w przyrodzie, w światowej ekonomii, upadają dyktatorzy, masowo giną ludzie w różnych częściach świata itd. Trzeba być ślepcem i głuchym, by tego nie widzieć i nie słyszeć.

Ale co to ma znaczyć dla wierzących dziś, co mamy z tym zrobić żyjąc w Polsce, tu – na Dolnym Śląsku, w Legnicy, lub okolicach? Czytając pilnie Słowo Boże znajdziemy tam proste odpowiedzi. Jeśli bowiem Bóg w taki sposób przemawia do Ziemi, to przede wszystkim Jego ludzie – Kościół  – musi rozumieć, co się dzieje i co ma z tym zrobić.

Dla mnie, dla nas, dla kościoła to czas nawrócenia się do Boga, powrotu do pierwszej miłości, którą zatraciliśmy w ciągu lat. Celowo będę poniżej pisał w pierwszej osobie MY – bo z pewnymi postawami musimy się wszyscy utożsamić.

Przestaliśmy się odróżniać od świata, a czasem nawet chcieliśmy się mu przypodobać, aby go pozyskać – ale to nie działa! Jeśli różnimy się tylko tym, że modlimy się w domu i czytamy Biblię (jeśli rzeczywiście modlimy się i czytamy Słowo …?), chodzimy na nasze niedzielne spotkania, zorganizujemy wg nas coś „wielkiego” na zewnątrz – to chyba słabo się wyróżniamy. Przyznajmy, że często brakuje nam odwagi, by wprost – bez uników złożyć świadectwo o nawróceniu się do Boga, a jeśli nawet się to już „uda”, to co mówić o obecnym życiu z Jezusem – czym tu się chwalić ?! W domu bardzo często zachowujemy się i żyjemy tak, jak by nie było w nas Boga: krzyczymy na siebie, kłócimy się,nie potrafimy normalnie rozmawiać, oglądamy te same seriale, co wszyscy i żyjemy losem ich bohaterów. Marnotrawimy nasz cenny czas przed ekranem komputera. Nierzadko zdarza się też, że wracamy do tych samych nałogów, z których Pan Jezus uwolnił nas przy nawróceniu. A różne są to nałogi: płynne, dymne i inne…

Jak wielu z nas w swoich domach codziennie ma krótszą czy dłuższą chwilę, by wołać do Boga, dziękować Mu za dzień, zaglądnąć do Biblii i wczytać się w nią? Czy nie jest tak, że na wszystko inne mamy full czasu, ale Bogu dajemy ogryzki?

Ostatnio na przykład zastanawiałem się i pytałem w sercu Pana Boga, dlaczego ciągnie nas wierzących do oglądania tych „neverending” seriali w TV? Zrozumiałem po części (tak mi się wydaje), że powodem tego jest mało ekscytujący i ciekawy styl życia, który sami prowadzimy jako wierzący. A dlaczego taki prowadzimy? – bo brakuje nam Obecności Bożej w domach ! Życie bez żywego Chrystusa jest nudne, smutne, bezbarwne i dlatego poszukujemy „dopalaczy” tego typu. Coś utraciliśmy, spadliśmy z wyżyn, z których wystartowaliśmy z Jezusem na początku, zaraz po nowym narodzeniu.

Taki nasz stan moglibyśmy bez przesady określić słowem KRYZYS. Kryzys jednak z definicji oznacza szansę, okazję, możliwość, by przeżyć PRZEMIANĘ. On może być dla nas trampoliną, którą wybijemy się do lepszego miejsca w duchowym życiu. W kryzysie trzeba jednak być aktywnym, podejmować kroki, decyzje, ruszać się – a nie załamywać ręce, użalać się na sobą, narzekać …

Bardzo mocno przemówił do mnie pod koniec grudnia 2011 list do zboru w Sardes, zapisany w Objawieniu 3,1-6. Zacząłem się modlić: „Panie, mówisz – masz imię, że żyjesz, a jesteś umarły – pokaż mi wyraźnie, o co tu chodzi? Zaraz …, jestem chrześcijaninem, nawróciłem się ponad 20 lat temu, znam Biblię, Ty mnie pobłogosławiłeś i ciągle błogosławisz, „chodzę do kościoła”, służę Ci – w czym jestem umarły? I czytam dalej: bądź czujny … czyli co?, tracę czujność, straciłem ją … ?

Na tym skończę swoje osobiste wynurzenia, ale zachęcam Ciebie bracie, siostro do odważnych rozmów w Duchem Św., do otwartych rozmów typu: pokaż mi, w jakim miejscu jestem dziś przed Tobą? Objaw mi moje serce przed Tobą? Daj mi zobaczyć, co jeszcze pozostało w moim życiu z Tobą, a co bliskie jest śmierci i daj mi łaskę się UPAMIĘTAĆ! ZACZNIJ WOŁAĆ O TO DO BOGA, NIE USTAWAJ, NIE ZADOWALAJ SIĘ CHWILOWĄ POPRAWĄ NASTROJU. BĄDŹ UCZCIWY PRZED SOBĄ I PANEM.

Kiedy myślę o 2012 roku, to mocno słyszę w sercu Boże wezwanie, wezwanie do wyjścia z kryzysu:

• do modlitwy i czujności wg Mar.14,38
• do powrotu na odwieczne ścieżki wg Jer.6,16
• do powrotu do pierwszej miłości wg Obj.2,4-5
• do oddzielenia się dla Boga, aby była różnica między sprawiedliwym, a bezbożnym wg Mal.3,18
• do odbudowy małżeństw, rodzin, całych domów wg Hebr.13,4
• do wzajemnej miłości i gościnności wg 1 Piotr 1,22 i 4,8-9
• do jedności wg Ef.4,1-2
• do zajęcia swojego miejsca zgodnie z powołaniem wg Ef.4,16

Życzę w 2012 każdemu, kto należy do Chrystusa i czuje się częścią Kościoła Anastasis w Legnicy: radykalnych zmian w życiu przez moc Ducha Świętego, ożywienia z duchowego letargu, uwolnienia do powołania w Bogu, odnowienia w pierwszej miłości do Pana, prawdziwej radości Bożej. Tego samego życzę i sobie.

Z miłością, Tomasz

Chciałbym gorąco zachęcić Was do odwiedzin nowego blogu razem.pl. Dostęp do blogu za pomocą prawej kolumny. Moim zdaniem bardzo cenny materiał nie tylko dla małżeństw. Żyjemy w świecie relacji, a blog dotyka delikatnej materii relacji w sposób, który mnie osobiście porusza wyważeniem i mądrością, która jest motywowana miłością. Gorąco zachęcam do lektury.

Dodatkowo w dziale nauczania umieściliśmy dział Świadectwa, relacje działania żywego Boga w naszym życiu. Pobierajcie, budujcie się w Bogu, korzystajcie

http://www.sow2011.pl/

Jestem wdzięczny Bogu za dar, jaki mamy w osobie Alana Vincenta- człowieka, który ma znaczący wkład w kształtowanie duchowości i mentalności Królestwa Bożego dla  mnie osobiście oraz wielu ludzi wierzących w Polsce.

Każde wydarzenie z jego udziałem w naszym kraju zostawiało trwały ślad w życiu wielu wierzących, którzy brali w nich udział. Wszystkie jego nauczania były nagrywane, wydane zostały też jego dwie książki. Mamy więc do dyspozycji bogaty arsenał objawienia Słowa Bożego jakie Pan Bóg dał Alanowi. Każde nauczanie zawiera w sobie apostolską i proroczą perspektywę nie tylko dla Kościoła ale dla kraju.

Osobiście jako przywilej uznaję możliwość regularnych dorocznych spotkań z Alanem oraz  przywódcami Kościoła z różnych kontynentów, którym przez lata usługiwał. Jest to okazja do słuchania świadectw wpływu jakie Alan Vincent wywarł na ich życie i na miejsca, w których posługiwał. Jestem wdzięczny Bogu, że również nasz kraj włożył kiedyś w jego serce i że podjął to powołanie i wiernie je wypełniał.

Tegoroczna Szkoła Słowa będzie ostatnim wydarzeniem z Alanem w tej formule. Alan w sierpniu ukończy 81 lat. Jego fizyczne możliwości nie pozwalają mu na tak intensywne posługiwanie jak wcześniej.

Chcielibyśmy w szczególny sposób okazać Alanowi wdzięczność, szacunek i poprzez swoje uczestnictwo docenili jego służbę dla naszego kraju.

Dlatego serdecznie zapraszam na tę Szkołę Słowa wszystkich tych, którzy przez lata korzystali i są ubłogosławieni jego posługą jak i tych, którzy może nigdy nie byli na żadnym wydarzeniu i nie słyszeli Alana. Spotkajmy się razem, oddajmy chwałę Bogu i posłuchajmy tego co ma do przekazania dla nas przez tego męża Bożego.

Mottem tegorocznej Szkoły Słowa jest pytanie – JAKIMI WIĘC POWINNIŚCIE BYĆ? Pochodzi ono z 2 Listu Piotra 3:11. Kontekst tego wersetu wskazuje, że temat jest bardzo adekwatny do czasów, w których żyjemy.

Jeszcze raz zapraszam wszystkich i do zobaczenia.

Wiesław Ziemba

Kiedy spojrzymy na życie naszej społeczności z lotu ptaka, możemy wyraźnie zobaczyć, że Bóg poszerza nasze granice. Na różne sposoby jesteśmy zaangażowani we wspieranie misji: Mali, Indie, teraz rusza nowy projekt budowy szkoły na Filipinach. Nasza młodzież jest na obozie, którego nazwa brzmi: „Wyjdź poza bramy”. Rozszerzamy granice usługiwania poza Polskę: nasz pastor Tomek Osowski oraz Benia i Bogdan Jaguszewscy usługiwali nauczaniem w Irlandii. Pojawiają się nowe miejsca i możliwości. We wrześniu z fundacją ESPA rozpoczynamy projekt Fusion. Widać wyraźnie na tych kilku przykładach, że jest czas na opuszczenie „kościelnej ławki” i wyjścia na zewnątrz, zdobywania nowych terenów, pokonywania z Bogiem własnych ograniczeń.

Żeby zmiany mogły mieć miejsce musimy być w gotowości do podejmowania nowych działań. Nie musisz być jakoś specjalnie przygotowany, nie musisz czekać aż wszystkie okoliczności będą układać się, by zacząć działać. To nie my dokonujemy zmian, to Bóg zmienia nas i rzeczywistość. To, co jest nam potrzebne, to gotowość, by dać to„co masz w ręku” i gotowość by zacząć robić coś nowego, pozwolić rozciągnąć się, podjąć ryzyko. Jest czas by przesunąć paliki namiotu, rozszerzyć o nowe miejsca. Wakacje to dobry czas by wyjść poza schematy. W wakacje próbujemy nowych rzeczy: pierwszy raz śpimy w namiocie, próbujemy rozpalić ognisko, skaczemy na bungee, uczymy się pływać, jesteśmy w nowych miejscach. Wykorzystajmy czas wakacji, by otworzyć się na nowe i pozwolić Bogu by używał nas tak jak chce, również w niestandardowy sposób, by wyjść poza znane, utarte ścieżki. Tylko tak można odkryć nowy ląd.

Łza która spłynęła po Jego policzku

obmyła mnie

była i jest

tak ciepła i miła

kropla miłości rozlała się

samotność i ból otaczała Go

a jednak łza Jego ogrzała mnie

choć ja odeszłam

skrzywdziłam Go

On jednak mnie kocha

i mówi mi to

w swej samotności miłował nas nadal

a my ze strachu zostawiliśmy Go

Jezu Twa miłość mnie uratowała

choć ja

sprawiłam Ci ból

Ty ze mną byłeś

i myśląc wciąż o  mnie

poszedłeś na śmierć

patrząc ze łzami w oczach

nadal kochasz

i cierpisz  gdy ze mną dzieję się źle

kiedy wybieram inną drogę

zapominając że jesteś Ty

ale Twa miłość na to nie pozwoli

Ty znajdziesz sposób

miejsce

i słowa

żebym wróciła

że jesteś Ty

że mnie tak kochasz

i troszczysz się

poczułam Twą łzę na sobie

zapłakałam

Panie zostawiłam Cię

lecz teraz dziękuję

że nie pozwoliłeś mi odejść

i znów przyciągnąłeś mnie

Twa miłość i łaska

dały poznanie

Ty wyciągnąłeś mnie

dziś idę z Tobą

raduje się serce

i na twej twarzy widzę uśmiechu blask

Boże dziękuję

i będę walczyć abyś nie ronił więcej łez

Moja relacja z Bogiem zmieniła się w sposób dramatyczny w 1978. To był rok, kiedy zacząłem modlić się regularnie. Robiłem to, ponieważ moje małżeństwo przeżywało trudności, miałem problemy w mojej małej działalności gospodarczej i w mojej pracy na pełen etat w korporacji.

Pomyślałem wtedy: Jeśli mam być zwolniony, to mogę być zwolniony równie dobrze dlatego, że jestem zakręconym chrześcijaninem, a nie dlatego, że uważają mnie za leniwą osobę. Więc zacząłem się modlić, nie dlatego, że miałem zapał do modlitwy, ale dlatego, ze próbowałem nie utonąć.

To jest czas modlitwy.

Modlitwa jest tak ważna. Jeśli czytałeś listy moich współpracowników,  lub słyszałeś niedawno moje nauczania, to wiesz, że jestem zmartwiony dobrym samopoczuciem Stanów Zjednoczonych. Przez trzy lata prorokowałem “doskonałą burzę” czyli dramatyczne wydarzenia, które będą wpływać na każdy naród na ziemi. Do tej pory widzieliśmy już wiele z nich i niestety ten sztorm jeszcze długo się nie skończy.

Niektórzy z was odczuwali skutki sztormu, niektórzy z was, dzięki Bożej łasce, nie. Jednak nie ważne, jaka jest twoja obecna sytuacja, namawiam cię do modlitwy. Nie czekaj tak jak ja czekałem, aż będziesz musiał się modlić. Nie odkładaj na później swojej zależności od Boga do czasu, kiedy wszystko będzie szło źle i będziesz zdesperowany. Teraz jest ten czas.

Bóg jest w pełni wystarczający.

Coś znaczącego dzieje się w duchowym królestwie, kiedy poznajemy Boga jako Boga, który jest w stanie zaspokoić wszystkie nasze potrzeby. Kiedy się modlimy, promujemy ducha i sprawiamy, że umysł jest podległy duchowi. Innymi słowy, modlitwa pomaga nam poustawiać wszystko w odpowiednim porządku.

Bóg jest Duchem i jest naszym Tatą. Nie możemy nawet wziąć pojedynczego oddechu bez Niego (Ps. 104.29) i wszystko, co posiadamy pochodzi od Niego. Kiedy zaczniemy to naprawdę rozumieć, nasze życie modlitewne zmieni się radykalnie, ponieważ zrozumiemy naszą zależność od Niego. Modlimy się w Duchu w każdym czasie, zanosząc modlitwy i prośby (Efezjan 6.18). Zrzucamy na niego wszystkie nasze troski, ponieważ On ma o nas staranie (1 Piotra 5.7)

Większość z nas zna te prawdy swoim umysłem, ale wciąż nie do końca rozumiemy sercem, że nasz Tata prawdziwie zamierza się o nas troszczyć. On w zupełności wystarczy.

Bóg nasz Tata

Jako dzieci Boga mamy pełne, ustanowione prawo, aby mówić do Niego jako naszego Taty, przynosić różnego rodzaju prośby. Jeśli nie będziemy szczerzy i prawdziwi  w modlitwie, nie zajdziemy zbyt daleko. Po chwili szybko się poddamy, ponieważ nie będziemy mieć pasji dla modlitwy. Jest bardzo trudno zachwycać się czymś, czego nie pragniemy. Jest bardzo trudno pragnąć czegoś, co nie wydaje się nam wspaniałe. Musimy modlić się osobiście, prosto z serca, żeby mieć w tym pasje.

Kiedy wzywamy Jego imienia i rozumiemy pozycję którą On ma w naszym życiu, nasza wiara będzie rosnąć tak samo jak zrozumienie, że o cokolwiek prosimy, On nam daje. Możemy być pewni tego, że : Taka zaś jest ufność, jaką mamy w Nim, iż jeżeli prosimy o coś według Jego woli, On wysłucha nas” (1 Jana 5.14)

W drugą stronę ten werset również jest prawdą. Nie będziemy widzieć Bożych odpowiedzi,  jeśli nie będziemy się modlić.

Tak więc chcę zachęcić każdego z Was do modlitwy. Jest czas,  aby dać z siebie wszystko i zacząć ekscytować się modlitwą. Jaki ciężar Bóg położył na Twoim sercu? Potraktuj to poważnie i wylej to przed Nim w modlitwie zawsze pamiętając, że On jest naszym Tatą i Twoje słowa trafiają do Jego uszu.

„Co siejesz, to i żąć będziesz.” Mt. 7.2.

W Biblii znajdujemy bardzo wartościową i prawdziwą zasadę, która mówi o tym, że co siejesz to będziesz zbierać. Co ciekawe brak siania/ działania też przynosi swój plon. Jeśli na przygotowanej ziemi nie posiejesz tego, co chcesz, to za kilka dni, tygodni wyrosną na niej chwasty. Im dłużej zwlekasz z działaniem tym chwasty są większe, a ich korzenie coraz mocniej wrastają w ziemię. Otrzymanie dobrych rzeczy, które zaplanował dla nas Bóg wymaga naszego współdziałania. Rzeczy same się nie dzieją. Nikt za ciebie nie posieje i nie podleje.

Spójrz, jaki masz plon w swoim życiu, a on wskaże na to, co siałeś. Zanim rolnik zasieje planuje swoja pracę: jaki obszar swojej ziemi chce obsiać kukurydzą, jaki jęczmieniem, a gdzie posadzi ziemniaki. Szacuje też, co najbardziej mu się opłaca i z czego będzie miał największy zysk. My czasem inwestujemy swój czas i energię, świadomie lub nie, w błahe, mało istotne sprawy, gdy to, co ważne leży odłogiem. Co dla ciebie jest ważne i ile siejesz w tą dziedzinę? A może są tam już chwasty? Może trzeba usunąć je i zacząć tam siać dobre ziarno.

Nie ma takiej dziedziny, która nie wymaga naszego współdziałania. Nawet relacja małżeńska wymaga pracy, choć wydaje się, że wystarczy literka „M jak miłość „ i będziemy mieć same „barwy szczęścia” w związku. „ By miłość była dojrzała, a związek udany niezbędna jest równowaga trzech elementów: zaangażowania, intymności i namiętności. By miłość nie umarła, tylko dojrzała, musimy nad nią pracować. To dziś niepopularne, nikt nie chce się męczyć, żyjemy w świecie, gdzie wszystko ma być szybko, teraz, instant. A jak nie – do widzenia. I z kwiatka na kwiatek. Albo gorzkniejemy, zniechęceni, że ta strategia nie działa.” *

Co dziś posiejesz? Posiejesz dobre słowa, zachętę, czy krytykę, oskarżenie? Posiejesz zaangażowanie, czy dystans? Posiejesz czas na rozmowy i słuchanie, czy ograniczysz się do rutynowych rozmów o obowiązkach? Możesz siać i zbierać dobre rzeczy. Wybór jest po naszej stronie.

Kasia Rybka

*Cytat z wywiadu z coachem pracującym z małżeństwami ,  Maciejem Bennewiczem